De Bambara benoemen Daamu als de positieve indruk die men nog lang in het hart en de geest houdt, na het zien van een wezen of een ding.
Daamu, het is mischien dat wat gratie is.
Wanneer jij het menselijk wezen ziet leven, observeer je alles wat hij is, alles wat hem omringt. Wanneer je het kan omvatten, moet je het tonen met Daamu.
Souleymane Cissé in een onderhoud dat aan het tijdschrift Africultures in juni 1999 werd toegestaan.
Het team van Daamu is bij een educatieve, creatieve artistieke methode betrokken en burger. Al onze projecten nemen zich in verband met de ontwikkeling van de persoon, met inachtneming van zijn sociale band en zijn verslag over universeel op.
Annie Nganou |
Choreografe, danslerares, danstherapeute
Doctor in de geneeskunde, laureaat van de faculteit geneeskunde Bichat in Parijs
Als Kameroense danseres-choreografe gevestigd in Brussel, geeft Annie les in oriëntaalse en Afrikaanse dansen in verschillende landen (Frankrijk, België, Spanje, Portugal, Zwitserland, Canada, Gambia, Libanon, Marokko) sinds 1993.
Huisarts van opleiding, leidt haar passie voor dans haar naar de danstherapie. Ze wordt laureaat van de faculteit geneeskunde Bichat (Université Paris 7) met haar doctoraatsthesis over de behandeling van psychische trauma's via oosterse dans in Afrikaanse interpretatie.
In 1997 creëert ze haar eerste voorstelling Impression orientale en voegt zich bij het gezelschap Adelante in Parijs voor verschillende co-creaties: Le Langage des Oiseaux, Cité deFemmes, Yalla! et Yalla2.
Ze werkt samen met de Burkinese choreografe Irène Tassembedo en met het centrum JamesCarles in Toulouse.
In 2006 sticht ze Daamu Danse Compagnie in Brussel, om de danstherapie te ontwikkelen alsook haar eigen dansstijlen, ontstaan uit haar unieke ervaring: oriëntaalse dans in Afrikaanse interpretatie en afro-oriëntaalse dans.
Ze creëert Héritage et Transmission in 2007 en Lesyeux du cœur in 2008.
Wat ze wil overbrengen beoogt de essentie van de beweging en concentreert zich rond twee complementaire assen:
-ontdekking van zichzelf en zijn expressie doorheen ervaring en lichaamstaal
-de samenhang tussen mens en universum, waarbij de mens zowel het geheel als een deel van het universum belichaamt.
Dans is voor mij een spirituele weg die naar zelfkennis leidt en dat in een ruimte waar de vraag naar de zin van het leven zich niet meer stelt. Het is die weg die ik heb gekozen te onderzoeken, te ervaren en over te brengen doorheen mijn onderwijs en mijn creaties.
Isabelle is al vroeg geboeid door de podiumkunsten. Ze wijdt haar studies aan culturele geschiedenis en verdedigt een scriptie van de opleiding tot promotie over Firmin Gémier en de geschiedenis van het volkstheater. Toegewijde bezoekster van de schouwburgen in het Ile-de-France, verschaft ze zich een indrukwekkende kennis van de hedendaagse scène op het gebied van dans, theater en wereldmuziek. Aangetrokken door de Arabische cultuur, leert ze ook de taal en onderneemt regelmatig reizen naar de woestijn en de Arabische wereld.
Ze ontdekt de oosterse dans in Parijs met Della Durlach sinds 1999, vervolgens de traditionele dansen van Egypte en de Maghreb doorheen de originele benadering van Saâdiyya Souyah. Sinds 2001 volgt ze de lessen van het gezelschap Adelante, met hart en ziel, terwijl ze blijft zoeken naar een bewegingskwaliteit en zich ook vertrouwd maakt met de sleutels van het scheppen. Bovendien breidt ze haar lichamelijke bewegingsvrijheid uit door het bestuderen van de geest van duende gitano bij Myriam Szabo, en door Afrikaanse dans en bharatanatyam.
Ze wordt assistente van het gezelschap Adelante bij Annie Nganou in 2004 en is danseres en assistent-choreografe van Nada Chouaib voor Traversées, voorstelling opgevoerd in het Théatre Royal de Marrakech in 2006 en in het Istitut du Monde Arabe in Parijs (festival Orient sur Danses 3) en 2007. Haar artistieke verwantschap met Annie Nganou brengt haar ertoe hun samenwerking voort te zetten als assistente van Daamu danse compagnie. Ze is danseres en assistent-choreografe voor Héritages et transmission, de laatste voorstelling van Annie, opgevoerd in 2007 in de gemeentelijke zaal van Agadir en -gedeeltelijk- in het litterair café Dar Cherifa in Marrakech.
Haar esthetiek komt tot uiting in verfijning en raffinement. Doorheen de gedanste beweging verkent ze présence, authenticiteit en welzijn en brengt deze aspecten die ook in het dagelijks leven opduiken, over.
"Tochten in de Sahara deden de behoefte aan dans in mij ontwaken. Ze hebben het verlangen tot openstelling voor de Afrikaanse dans gevoed en de wens tot verdieping van mijn kennis van de oosterse dans aangewakkerd. Mijn reizen, stages en dansvoorstellingen in Afrika hebben me toegelaten mijn dans volop te beleven en mijn eigen grenzen te verleggen. Daarnaast hebben ze me ook geconfronteerd met de vraag naar de zin van beweging. Ik voel me een ander mens door het dansen. Het doet me luisteren naar mijn innerlijke gevoel en geeft me de zin voor beweging in het algemeen.Dans geeft me zowel een geluksgevoel in het delen met anderen als in de relatie met die Ander."
Inge Robyn wijdt zich sinds jaren met hartstocht aan kunsten en meer in het bijzonder aan muziek en dans . Zij heeft al een rijke professionnele loopbaan achter de rug waar zij haar creativiteit en haar engagement kan uitdrukken.
Zij specialiseerde als taalkundige in engelse literatuur aan de Université Libre de Bruxelles en vervolmaakte haar opleiding met psychotherapie. Zij is de auteur van een eindejaarswerk over de schaamte.
Zij werd uitgeefster van schoolboeken, medewerkster aan de Koningin Elisabeth muziekwedstrijd, belast met de communicatie van de franstalige socialistische mutualiteiten, secretaris generaal van Espace Seniors, lid van de waalse raad voor de derde leeftijd….
In 1997 ontdekt zij orientaalse dans die haar een nieuwe innerkijke vrijheid tonen alsmede de creative kracht van vrouwelijkheid. Sindsdien, koppelt zij haar artistieke praktijk (dans, ceramiek, muziek) met meditatie.
In 2005 besluit zij haar eerste danscursus op te richten om haar ervaring met andere vrouwen te delen. Zij engageert zich eveneens in projecten ten voordele van vrouwen en hun rechten (contraceptie, gezondheid, menopauze…).
Sinds 2006 volgt zij het onderwijs van Annie Nganou en steunt zij de projecten van Daamu door beheerder ervan te worden.
Voor de toekomst, wens ik mijn artistiek engagement te verdiepen, antwoorden te vinden, vrouwen van alle leeftijden en van alle landen samen te brengen, de ervaringen van elkaar te delen voor een altijd betere wereld.
Sylvie, verliefd op het leven en op menselijk avontuur, is houdster van een Master in Talen en Taalkunde, behaald aan de Universtié Libre de Bruxelles (ULB) en aangevuld met een DEA in Taalkunde aan de Université de Perpignan (Frankrijk). Haar parcours wordt gekenmerkt door mooie ervaringen in verre landen. Ze heeft vele malen in Patagonië verbleven en heeft als vrijwilligster gewerkt bij de Hogar de Cristo de Santiago (Chili) waar ze verzorging bood aan dakloze kinderen en vrouwen. Daarna wordt ze herderin in de bergen van de Auvergne. Daarnaast publiceert ze haar eerste roman "Le point Vélique" in 1994 onder het pseudoniem Sylvie Adé bij de uitgeverij Le Talus d'Approche.
In januari 2003 wordt ze stichtend lid van de Association Espoir pour Demain (AED, website: www.aed-bf.org/), die kinderen steunt die besmet zijn met en lijden aan hiv/aids, alsook zwangere seropositieve vrouwen en kinderen in een uitzonderlijk moeilijke situatie in Bobo-Dioulasso in Burkina Faso. Ze is bij deze vereniging achtereenvolgens voorzitster en ondervoorzitster, functie die ze nog steeds uitoefent. Ze organiseert regelmatig culturele evenementen in België en Burkina Faso waarvan de opbrengst integraal naar AED gaat.
Sylvie is een tiental jaar geleden door de oosterse dans gepassioneerd geraakt, vooral door de intense beleving van vrouwelijkheid in deze dansvorm. Ze deelt haar vreugde om op scène te dansen onder het peudoniem Souad, wat "geluk" betekent in het Arabisch.
Ze danst, met een mengeling van plezier en geluk, met Annie sinds 2006, geraakt door haar groot professionalisme en haar persoonlijke creativiteit. Ze stemt spontaan in met de projecten gedragen door Daamu en beslist actiever bij te dragen als verantwoordelijke communicatie, gemotiveerd door de wens Daamu te zien groeien en zich te zien ontplooien in Brussel.
Volgens Darwin kan de menselijke soort, slecht aangepast aan zijn biotoop, overleven dankzij zijn solidariteit. Ik ben zo vaak getuige geweest van het wonder dat ze kan verrichten dat ik ervoor kies te werken aan de ontwikkeling van deze menselijke solidariteit.
James CARLES NGANOU, landbouwingenieur, artistiek directeur van de Cie James Carlès en van het festival Danse à Toulouse, choreograaf en danser. Hij creëert het Jazz nouveau concept.
Opgeleid bij Alvin Ailey, aan het Limon Institute en aan de London Contemporary DanceSchool, sticht hij het Centre James Carlès in 1998. Artistiek directeur van zijn gezelschap en van het internationaal festival Danse à Toulouse, geeft hij les in Frankrijk en het buitenland.
